Χθές είδα μια απίστευτη καλή ταινία, τη Gomorra, την είδα με το συνάδερφο μου και φίλο μου Ιταλό που είναι από την Νάπολη. Η ταινία είναι τρομακτικά ρεαλιστική. Μάλιστα ο φίλος μου άρχισε να μου λέει κα ιάλλα περιστατικά που έχει συναντήσει στην πόλη του.

Το καταπληκτικό είναι, οτι δείχνει την μίζερη και επικίνδυνη ζωή που ζούνε αυτοί οι άνθρωποι, καμία σχέση με τους κυριλλέ αμερικάνους συναδέρφους τους!!!

Πάντως η ταινία φανερώνει οτι στις περιοχές που αναπτύσσεται η οργάνωση αυτή, είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις, όποιος δεί την ταινία θα καταλάβει τι εννοώ.

Όλη τη προηγούμενη βδομάδα, έβρεχε και είχε κρύο. Σήμερα έβγαλε πάλι ήλιο και έχει καλό καιρό. Μάλλον θα πάμε σε κανά βουνό για λίγο ορειβασία. Ίσως στη Σλοβενία.

Τη Παρασκευή ήτανε το Halloween, τα μικρά κουστουμαρισμένα να μοιάζουνε σαν τους νεκρούς και να γυρνάνε από μέρος σε μέρος για να τρομάξουνε το κόσμο! αρκετά αστείο.

Παρασκευή βράδυ βόλτα στο Τραβίσιο στην Ιταλία για πίτσα. Δοκίμασα μια νέα πίτσα, με λουκάνικο και ρόκα...απίστευτη δεν το περίμενα να μου αρέσει τόσο πολύ!

Το Σάββατο εδώ είχαμε την καθολική γιορτή, All Saints, πολύ σημαντική γιορτή, δεν κουνιότανε ουτε φύλλο. Οπότε φαντάζεται κανείς το πανικό στα σουπερ-μάρκετ τη Παρασκευή βράδυ...κάτι από χαμό Ελλάδος στο ποιο ήσυχο και οργανωμένο!!

Χθές ήρθανε και οι γονείς ένος φίλου Ιταλού από τη Νάπολι. μητέρα του, κλασσική μάνα με τα όλα της, μας ρωτάει τι είδους σάλτσα για μακαρόνια να μας φτίαξει και εγώ με το ποιο ηλίθιο και χαζό ύφος, της λέω, Io volere putanesca (τα ιταλικά με μάραναν, τρομάρα μου). Φυσικά η κακομοίρα η κυρία, άρχισε να αλλάζει χρώματα και να λέει κάτι με τον άντρα της! Μερικές φορές είναι καλύτερα να μην ανοίγω το στόμα μου...είναι επικίνδυνο.

Ψιλοχάθηκα το τελευταίο καιρό, μέχρι και η μάνα μου άρχισε να παραπονιέται οτι δεν τους τηλεφωνώ...
Πολύ δουλεία έχει πέσει το τελευταίο καιρό! Πολλά deadlines και πολλά Kick offs, πρέπει (κατά δήλωση των manager) να δουλεύω 70% του χρόνου μου σε ένα project και το υπόλοιπο 30% σε άλλο. Το οτι είμαι ένας απλός και συνηθισμένος (μέχρι αηδίας!) άνθρωπος που έχει να ασχοληθεί με 2 τελείως διαφορετικά θέματα στη δουλεία, κανέναν δεν ενδιαφέρει... το μόνο που ενδιαφέρει είναι τα famous, deliviries.

Anyway, σήμερα έχει τα εγκαίνια του το νέο φαμους και ιντερνατιοναλ κλαμπ της μικρής μου πόλης, το V-club.

Το οτι θα πάνε όλοι μα όλοι, από την δουλεία κανένας δεν θα ληψει, τώρα είναι καλό ή κακό?

Πουφ κοινώς κουραστικά θα είναι as usual, αν και νομίζω οτι στισ 1 το βράδυ που θα πάω θα έχει κλείσει, περιμένω να γίνει καυγάς μεταξύ μεθυσμένων και να έρθει η αστυνομία κλπ κλπ. Εδώ είναι σαν έθιμο αυτό.

Cya, today I am going for clubing!!!

Οι μέρες είναι παραδόξως πολύ ζεστές. Βγαίνουμε έξω σαν τα σαλικάρια για να πάρουμε λίγο ήλιο. Είναι επίσης ευχάριστο να βλέπεις πόσο επηρεάζεται η ψυχολογία των ανθρώπων με το καιρό. Ολοι είναι χαρούμενοι και ευγενικοί ξεχνώντας προβλήματα και έννοιες.

Χθές το βράδυ πήγαμε στο Κλαγκενφουρτ. Η πόλη και πρωτεύουσα της Κορινθίας είναι χτισμένη στις όχθες μιας λίμνης της WortheSee και απέχει 30 λεπτά περίπου, με οδήγηση Ευρώπης (!!!) από τη πόλη μου. Είναι δε σχετικά για τα δεδομένα, μεγάλη πόλη με περίπου 120000 κατοίκους, πανεπιστήμιο και πολλά εμπορικά κέντρα.

Πήγαμε σε ένα Irish bar, με τον Ινδό φίλο μας και κάτοικο 6 χρονών στην Αγγλία να μας τα έχει πήξει να πάμε εκεί! Σύμφωνα με τα λεγόμενα του η Irish pub είναι αρκετά καλή και μοίαζει με τις αγγλικές.
Δοκίμασα για πρώτη φορά Guiness, γενικά δεν τρελαίνομαι για μπύρα, αλλά για μένα αυτό το μαύρο-νεροζούμι είναι πολύ μα πάρα πολύ αηδία!!! Μέσα σε 2 ώρες κατάφερα να πιω το μισό ποτήρι ενώ ο Ινδός ήπιε 2! μαλιστα θέλει να ξαναπάμε ...α να μην το ξεχάσω δουλεύει και ένας Ιρλανδός εκεί.

Χθές η συζήτηση επιγκεντρώθηκε εκτός από τη γκρίνια μου για το μαύρο-νεροζουμι, στις γυναίκες (χαχα, τι πρωτότυπο). Ενας φίλος αγορασε ένα αμερικάνικο βιβλίο best-seller με τίτλο, The Game. Το βιβλίο είναι μια αυτοβιογραφία (?) ενός αερικάνου που γίνεται μεγάλο καμάκι και καλύπτει στο βιβλίο τις μεθόδους του. Και εκ θαύματος, θέλουνε να εφαρμόσουνε τους ίδιους τρόπους προσέγγισης. Φυσικά είχαμε μια μεγάλη μάχη, εγώ είμαι της λογικής have a strategy and be spontaneous ενώ ο ιταλός φίλος έλεγε οτι πρέπει να εχείς πάντα στρατηγική... πχ από το βιβλίο υπάρχει μια μέθοδος με τις 5 ερωτήσεις. What the fuck φαντάζεσαι να χορεύεις με ενα μωρό δίπλα σου και να το ρωτήσεις πόσες είναι οι ωκεανοί επειδή το λέει το βιβλίο?

ΥΓ. By the way, πόσοι και ποίοι είναι οι ωκεανοί? :)

Χθές ξύπνησα, σχετικά νωρίς και φτιάχνοντας καφέ παρατήρησα, τα βουνά όπως φαίνονται από το σπίτι μου. Το θέαμα απίστευτο, χίονια στα βουνά, ιδού και τα τεκμήρια.

Την προηγούμενη βδομάδα ειχα ενα συμποσιο - συνέδριο στο Γκρατσ, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αυστρίας με περίπου 500000 κατοίκους!

Η πόλη τέλεια η ζωή ακόμα ποιο τέλεια, και επιτέλους είδα και νορμαλ γυναίκες, δηλαδή με θηλυκότητα που φοράγανε και κάτι άλλο εκτός από τζην-μπλουζάκι και που δεν κουνίουνται σαν νταλικέρηδες φωνάζοντας YOOOO, YOOO!!!

Τ οδε συνέδριο ήταν πολύ καλό, πολλά μαθηματικά και simulations techniques, όρεξη να έχεις να ασχολέισαι και να διαβάζεις βιβλία.

Anyway ακολουθούν κάποιες χαρακτηριστικές φώτο από την πόλη



το μεταφορικό μέσο της πόλης είναι το τράμ.



Η κεντρική πατεία της πόλης με την εκκλησία της.





Τεχνητο νησί που φτιάχτηκε ότανη πόλη ήταν πολιτιστική πρωτεύουσα.



Το μουσείο μοντέρνας τέχνης.



Ο πύργος στο κέντρο της πόλης

‘Ηταν περίπου πριν από 2 χρόνια. Τελείωνοντας στο Master στο Πολυτεχνείο, και έχοντας ήδη προ πολλού τελειώσει το στρατό, ένα πράγμα έλεγα και ξαναέλεγα στον ευατό μου: << τα αστεία τελος, πλέον πρέπει να βρείς μια δουλεία να ζεις τον ευατό σου! >>

Το μεταπτυχιακό στην ουσία ήταν άχρηστο ( ίσως τώρα να ανοίξουνε καποιες θέσεις εργασίας) too theoretically που σημαίνει και άχρηστο για τη λογική της Ελλάδας με την μηδαμινή έρευνα και βιομηχανία...

‘Αρα τι μου έμενε, ή καθηγητής σε φροντιστήριο ή ιδιαίτερα, Φυσικής – Χημείας - Μαθηματικών σε μαθητές! Μαύρο χάλι ειδικά στην Αθήνα που πρέπει να έισαι τυχερός και να δεχτείς να δουλέψεις σε φροντιστήριο χωρίς ασφάλιση ειδικά στην αρχή! Και βέβαια να περιμένω τον ΑΣΕΠ για να δώσω εξετάσεις, by the way το έκανα και αυτό και απέτυχα ειρκτά στα παιδαγωγικά 

Γράφτηκα μέχρι και στον ΟΑΕΔ, ακόμα έχω την ταυτότητα που έπρεπε να της κολλάνε ένα χαρτάκι για κάθε μήνα ανεργείας. Ψάχτηκα λίγο και για stage προγράμματα, αλλά φευ.

Μετά για κάποια περίοδο την έψαξα πολύ σοβαρά, μια και οι εφημερίδες ήταν τίγκα στις αγγελίες εκείνη την εποχή, να κάνω αίτηση για sales engineer. Αλλά ρε γαμώτο δε μου πήγαινε να προσπαθώ να πουλήσω ανελκυστήρες ή έτοιμο μπετόν! Όποτε κάπως σαν πλάκα μια μέρα αρχές καλοκαιριου, Μάιο μήνα, είπα στους δικούς μου και στους φίλους οτι θα κάνω αίτηση στο εξωτερικό. Το είπα για πλάκα, η αλήθεια ήταν οτι δεν το πίστευα και εγω ο ίδιος και νομίζω οτι κανένας άλλος το πίστευε κρίνοντας από τις αντιδράσεις!!!

Πλάκα στην πλάκα λοιπόν έκανα αιτήσεις σε Αγγλία, Ολλάνδία Γερμανία Ελβετία και Γαλλία. Ή δεν έπερνα καμία απάντηση ή η απάντηση ήταν αρνητική...μέχρι τις αρχές Αυγούστου οπότε μου απαντήσανε από την Αυστρία και με καλέσανε για συνέντευξη. Έσι περι το 15Αυγουστου είχα την πρώτη 4ωρη συνέντευξη μου που στην ουσία ήταν και η πρόσληψη μου.

...κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα, στην πλάκα, ουτε ακόμα έχω συνηδειτοποιήσει τι έχω κάνει ή που έχω έρθει αν και έχώ αρχίσει να κουράζομαι πλέον εδω πέρα για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν είναι του παρόντος!

άντε και ένα μικρό δωράκι, το γλάρο.